Yes ik heb een blog!

20. apr, 2016

In de boom naast mijn huis wonen twee duiven. Iedere avond zie ik ze samen zitten. Dicht tegen elkaar aan. Hun zwarte contouren afgetekend tegen de avondschemer. 's Ochtends wekken ze mij met hun zachte gekoer. En wanneer ik mijn gordijnen openschuif zitten ze nog steeds zo lief naast elkaar. Ze poetsen elkaars veren op en duwen hun snavels tegen elkaar. Zo aandoenlijk....En zo trouw vind ik. Ze wonen daar al heel de winter. Het is geen spannend of indrukwekkend verhaal wat ik hier opschrijf, dat weet ik. Maar het is zo'n mooi dagelijks stukje van mijn leven dat ik het hier graag met jullie wil delen. Ik ben gewoon een beetje van die twee gaan houden.....

21. mrt, 2016

Afgelopen winter had ik hier een huismuis. Ik werk altijd aan de eetbar in de keuken op mijn computer. Op een avond zie ik vanuit mijn ooghoeken ineens iets bewegen op het aanrecht. En ja....daar zat een muisje. Hij was totaal niet bang en liep op zijn gemak over de aanrecht alles te besnuffelen. De honden snurkten allemaal gewoon door op hun kussens en in hun manden.Ja ik weet het. Het is niet goed , het is ongezond, en als je er een ziet dan heb je er veel meer. Ja dat weet ik allemaal. maar ik vind het wel een aandoenlijk gezicht zo'n klein beestje. Enfin, vanaf dat moment kwam mijn muis regelmatig buurten. En omdat ik hem niets deed werd hij steeds vrijer. Ik besloot hem te vangen. Ik kocht in de dierenwinkel een muisvriendelijke val. Een soort mini hondenbenchje waarvan het klepje dichtslaat. Ik plaatste het valletje op de aanrecht en wachtte tot Piep zou komen. Dat het zo makkelijk zou gaan had ik niet verwacht. Hij wandelde er zo in. Ik bracht hem naar buiten. Ik voelde me zo schuldig...hij keek me zo benauwd aan met zijn zwarte kraaloogjes. Ik liet hem een eindje verderop buiten en zei tegen hem dat daar de plaats voor muizen was. Maar.......de volgende avond.....wie trippelt daar over mijn aanrecht???? Piep!! Ik de val weer klaar gezet. Piep er weer in en weer naar buiten. Je kunt het geloven of niet, maar zo heb ik het vijf keer gedaan. Piep kwam telkens terug en tippelde telkens weer vrolijk zijn kooitje in. En na de vijfde keer bleef hij weg. Ik miste hem bijna. Tot een paar weken later. Ik zit in de kamer en zie ineens iets over de keukenvloer lopen. PIEP! Maar zo langzaam en zo triest. Ik denk dat Piep bij de buren niet zo gastvrij ontvangen is als bij mij en zich tegoed heeft gedaan aan muizengif. Hij was zo ziek. Ik vond het zo zielig. Maar dat ben ik dan weer. In plaats van hem door hard te knijpen of iets degelijks  uit zijn lijden te verlossen, wikkel ik hem in een theedoek en leg hem buiten in een bloempot om te sterven. Arme muis, arme Piep. Hij ligt begraven in de tuin. Achter het keukenraam.

28. jan, 2016

Het is lang geleden dat ik wat geschreven heb. Dat vind ik heel jammer, maar soms ontbreekt het mij aan inspiratie. Niet dat ik niets meemaak met de dieren, o nee, dat is het zeker niet!  Er zijn verhalen genoeg. Maar op de een of andere manier heb ik dan niet de moed en zit ik niet in de goede energie om ergens een pakkend verhaal van te maken. Omdat het vandaag  "Gedichtendag"is, vind ik een gedicht een mooie start om weer te beginnen. Het gedicht dat ik hier opschrijf kreeg ik voor het eerst onder ogen toen ik pas zestien jaar was!!!! Een tijdje geleden dus.  Vanaf het moment dat ik het las, heeft het op mij een enorme indruk gemaakt. Het beschrijft zo precies mijn gevoel zoals ik het ervaar met betrekking tot circusdieren. Ik mag wel zeggen dat het vanaf die tijd mijn lievelingsgedicht is geworden. Met name de laatste twee zinnen zijn zo treffend en in mijn beleving hartverscheurend..... Ik deel het hier graag met jullie op deze speciale dag.

Het paardje MacLean

Op aard is niets zo droef misschien als het kleine circuspaard MacLean,                            dat na zijn intocht uit de stallen, hier in het zaagsel neer moet vallen.                          Met op zijn flank de schelle bellen gaat het zijn korte reeks weer tellen.                     Maar bij de mistdamp van het licht vallen zijn donkere  ogen dicht, uit heimwee naar de Schotse wei,  het klontje komt: het is voorbij.                                                          Applaus, gerinkel, rode pluimen. Een clown komt de manege ruimen.                               O GOD ,WIE TELT ZO DROEF TOT TIEN ALS HET KLEINE CIRCUSPAARD MACLEAN.......

Edmond de Clerco

30. nov, 2015

Regen regen regen! Wat een dag...Volgens mij is het vandaag nog niet droog geweest. Maar de honden moeten er toch uit. En dus moeten we er aan geloven. Laarzen aan, regenjas, en het bos in. Ondanks de nattigheid ook wel spannend zo'n donker bos. Uitkijken dat ik niet uitglijd op de natte gladde blaadjes en de modder.Doch na een half uurtje lopen ben ik het met dit weer wel zat. De regen druipt uit de bomen en druppelt op mijn hoofd, brrrr, zo mn nek in.....!                                                                                                                            Maar dan thuiskomen.......Wel eens vier natte honden geroken???? Ik wel dus. En ik kan je verzekeren, dat ruikt niet lekker!  Dus, voordat ze naar binnen gaan, eerst allemaal afdrogen. Dat betekent vier vieze vuile stinkende handdoeken rijker, vier x vier vieze modderpoten in de gang en spetters op de muren. Ieuuwhh.......!!!                                                               Nu inmiddels een uurtje verder, zitten we lekker met en tegen elkaar op de bank. Buikjes vol, opgedroogd, warm en tevreden. Kaarsjes aan, glaasje wijn voor het vrouwtje en zo genieten we van de avond na deze druilerige novemberdag.

15. nov, 2015

Weet je.......wonderen bestaan.Kus Tijdens mijn dagelijkse wandelingen door de bossen hier ontmoette ik een vrouw. Letterlijk en figuurlijk kwam zij op mijn pad. Wij kennen elkaar slechts van toevallige ontmoetingen. Wanneer de tijd daar is, kruisen onze wegen elkaar. Elke ontmoeting met haar is een bijzondere ervaring. Wij delen onze passie voor de natuur, onze liefde voor de dieren, de bomen, de zon, de maan, de wolken, de wind. Wij kennen alles dezelfde gevoelswaarde toe. Ik kan het eigenlijk niet goed omschrijven wat onze vriendschap inhoudt. Wij kennen elkaar kort, maar heel intens en buitengewoon. Zielsverwanten zou je kunnen zeggen.

Ik noem haar "Buigend Hert". Ook zij gelooft in de kracht van de dieren en de natuur.  Zij vertelde mij over een documentaire die ze gezien had waarin een mens en een hert naar elkaar bogen vanuit wederzijds respect en dat dat zo'n indruk op haar had gemaakt. Vandaar deze naam. Hij past bij haar. 

Vanochtend zoals gewoonlijk gewandeld met de honden. Door de herfststorm. Heerlijk was dat met al die dwarrelende blaadjes en zwiepende takken en het geluid van de wind! Toen ik thuiskwam zag ik dat er een plastic tasje aan de spiegel van mijn auto zat. Wat was dat nou???? Binnen pakte ik het uit. Naast verrukkelijke merci snoepjes en vier schattige houten hartjes zag ik twee kerstballen. De mooiste die ik ooit heb gezien. Een met een uiltje en de ander met echte veren erin. Te leuk....! Alleen mensen die mij heel goed kennen weten dat ik iets heb met uilen en met veren. Overal in mijn huis vind je veren. Tussen boeken, in doosjes, in potjes en bekers. En nu in een kerstbal dus.

Dank je wel lief Buigend Hert. Ik ben er heel blij mee.........!!!!!!!!