20. jan, 2017

Een dag met een zwart randje

20 januari. Deze dag is voor mij bijzonder. Het is namelijk de verjaardag van mijn moeder. Zij zou vandaag 99 geworden zijn. Helaas is zij negen jaar geleden overleden op de respectabele leeftijd van 90 jaar. Deze datum is daarom voor mij apart. Waar het eerst een feestdag was, heeft het sinds haar dood iets melancholieks. Nu gebeuren er, juist vandaag, twee droevige dingen.     Vanochtend, onderweg naar het dorp, liep er een hond los op de weg. Hij was duidelijk in de war en liep daar levensgevaarlijk tussen de rijdende auto's en fietsers. Ik ben onmiddellijk gestopt om hem te vangen. Dat was aanvankelijk niet zo eenvoudig want hij was nogal schuw. Maar met hondenbrokjes ( die ik gelukkig altijd bij me heb) en de nodige zoete woordjes kreeg ik hem in de auto. Ik ben meteen naar mijn dierenarts gereden om te kijken of hij gechipt was.  En jawel, het apparaat piepte en zo konden we zijn eigenaar achterhalen. Het was een schattige, lieve en nog jonge hond. Wel veel te mager en veel te bang en onderdanig. Je zou denken dat zijn baas superblij zou zijn met het telefoontje van de dierenarts, maar daar bleek niets van. "O ja, ik kom hem halen, dan is hij uit zijn hok ontsnapt", was de reactie. Achteraf hoorde ik van de dierenarts dat de hond buiten in een hok leefde en gebruikt werd voor de jacht. Mijn hart breekt dan bij zo'n gegeven. Het was een Duitse Staande Langhaar en die hebben zo'n zacht karakter. Dat zijn mensgerichte honden, die helemaal niet in een hok moeten zitten. Naar mijn mening zou er geen een hond in een hok moeten zitten trouwens. Een hond is je vriend, je levenskameraad, je familielid. Maar misschien stopt deze man zijn vrouw ook af en toe in een hok???  Wie zal het zeggen?  Vreselijk, hardzakken vind ik het. Dus mijn "redding"had voor mij toch een zwart randje.  Gelukkig werd ik bij mijn thuiskomst vrolijk begroet door mijn drie honden. Die lagen heerlijk op de bank achter het glas van het winterzonnetje te genieten. Verwende mormels ha ha! Toen ik even later de vogels ging voeren lag er onder de voederplank een dode houtduif.  Helemaal nog gaaf. Gestorven door de kou denk ik. Ik heb hem voorzichtig opgepakt, onder een struik gelegd en bedekt met bladeren.  Een aantal zal wellicht zeggen "nou ja zeg, het is maar een duif..." Maar mij raakt dat. Zo'n mooie zachte vogel met een parelmoerlen glans op zijn blauwgrijze verenpak. Maar weet je wat mij nu het meest ontroert??   'Zijn maatje zit op het tuinhek en zoekt hem echt.  Nu heeft hij ontdekt dat hij onder de struik ligt en vliegt hij telkens van het hek naar zijn dode vriend. Het is echt aandoenlijk om dat te aanschouwen. Het is nu inmiddels bijna half zes en ik hoop dat er vandaag geen treurige dingen meer gaan gebeuren. Voor mij was het al een dag met een rouwrandje, maar de hond en de duif hebben dat gevoel nog eens versterkt. Het wordt nu donker. Ik steek de kaarsjes aan. Een voor mijn moeder, een voor de bange hond in zijn koude hok, een voor de dode duif en een voor alle mensen en dieren die wel een beetje kracht kunnen gebruiken.