28. jan, 2016

Gedichtendag

Het is lang geleden dat ik wat geschreven heb. Dat vind ik heel jammer, maar soms ontbreekt het mij aan inspiratie. Niet dat ik niets meemaak met de dieren, o nee, dat is het zeker niet!  Er zijn verhalen genoeg. Maar op de een of andere manier heb ik dan niet de moed en zit ik niet in de goede energie om ergens een pakkend verhaal van te maken. Omdat het vandaag  "Gedichtendag"is, vind ik een gedicht een mooie start om weer te beginnen. Het gedicht dat ik hier opschrijf kreeg ik voor het eerst onder ogen toen ik pas zestien jaar was!!!! Een tijdje geleden dus.  Vanaf het moment dat ik het las, heeft het op mij een enorme indruk gemaakt. Het beschrijft zo precies mijn gevoel zoals ik het ervaar met betrekking tot circusdieren. Ik mag wel zeggen dat het vanaf die tijd mijn lievelingsgedicht is geworden. Met name de laatste twee zinnen zijn zo treffend en in mijn beleving hartverscheurend..... Ik deel het hier graag met jullie op deze speciale dag.

Het paardje MacLean

Op aard is niets zo droef misschien als het kleine circuspaard MacLean,                            dat na zijn intocht uit de stallen, hier in het zaagsel neer moet vallen.                          Met op zijn flank de schelle bellen gaat het zijn korte reeks weer tellen.                     Maar bij de mistdamp van het licht vallen zijn donkere  ogen dicht, uit heimwee naar de Schotse wei,  het klontje komt: het is voorbij.                                                          Applaus, gerinkel, rode pluimen. Een clown komt de manege ruimen.                               O GOD ,WIE TELT ZO DROEF TOT TIEN ALS HET KLEINE CIRCUSPAARD MACLEAN.......

Edmond de Clerco