13. okt, 2015

Loslaten........Deel I

Herfst....een prachtig seizoen. Mooie kleuren, paddenstoelen, een bijzondere sfeer...... Voor mij voelt het alsof de natuur zich nog een keer in haar volle glorie laat zien alvorens af te sterven en te verstillen. De herfst maakt mij daarom stil. Het is een seizoen van overpeinzen en van loslaten. Alles in de natuur verstilt en laat los. De bomen laten hun blad vallen, akkers staan leeg en kaal. De dieren verstoppen zich en trekken weg. Het wordt stil. En binnenin mij wordt het op dit moment ook stil, want ik moet ook loslaten. Maar oh, wat heb ik daar moeite mee!!!!!! In mijn leven heb ik altijd dieren om mij heen gehad. Honden, paarden, katten, geiten, kippen, konijnen en nog veel meer. Als zij van mij weg gingen kwam dat omdat er een eind aan hun leven kwam. Maar geen dier ging weg omdat ik hem of haar zat was of iets dergelijks. Dieren zijn geen gebruiksvoorwerpen.  Ze horen bij je vanaf het moment dat je ze in jouw leven toelaat. Op dit moment wonen er bij mij drie katten en vier honden. Best veel ja. Twee ervan zijn gasthonden, tijdelijk dus. Deze zijn inmiddels al wel langtijdelijk (kerst 2014 ) en het ziet er naar uit dat ze niet meer teruggaan naar hun baasje. Niet omdat die niet meer van ze houdt, integendeel. Maar omdat diegene helaas niet meer in de omstandigheden verkeert om ze terug te nemen. Nu woon ik maar in een klein huisje. Weliswaar met een heerlijke tuin temidden van de bossen, maar vier is toch wel veel. Allemaal tegelijk uitlaten is geen optie. Als ik onderweg iets tegenkom van tractoren, crossmotors, ruiters, wielrenners enzovoort dan is het moeilijk om ze alle vier onder controle te houden. Dus struin ik drie maal drie keer per dag door de bossen hier. Het houdt me wel fit, dat wel, maar het is toch wel veel en tijdrovend. Voor mij zou het dus goed uitkomen als mijn twee gasthonden weer opnieuw een eigen plekje zouden kunnen vinden. Maar dat is lastig. En moeilijk. Want in mijn hart wil ik ze al niet meer kwijt. Ik houd van alle vier!!! Nu zijn er door een bijzondere gebeurtenis mensen op mijn pad gekomen die zich graag over een van hen willen ontfermen. Hele lieve zachtaardige mensen die oprecht van hem gaan houden denk ik. Maar......nu moet ik loslaten en daar heb ik het  zo moeilijk mee. Als ik dan naar zijn zachte lieve kop kijk en ik streel zijn fluwelen gemarmerde gele vacht dan huilt mijn hart. Loslaten.......zo'n moeilijk proces.       Morgen verder......