28. sep, 2015

Het verhaal van Mila

Op een dag besloot mijn dochter een hondje te adopteren uit Rusland. En zo kwam Mila in ons leven. Mila woont nu bijna een jaar bij mij. Samen met twee honden uit Spanje ( ook met een rugzak ) en onze ongecompliceerde Buddy, die we vanaf dat hij zes weken was hier in huis hebben. Mila was aanvankelijk bij mijn dochter thuis. Toen ze net uit Rusland kwam, kon ze alleen maar aan een tuigje, omdat een halsband haar teveel herinnerde aan de hondenvanger in Moskou. Ze was nog maar net een paar weken in Nederland toen ze van schrik plotseling losschoot en in blinde paniek de weg oprende, zo tegen een rijdende auto aan !!!! Haar voorpootje was ernstig beschadigd. In de kliniek hebben ze het met behulp van platen en pennen zo weten te repareren, dat ze gelukkig weer op vier pootjes rond kan trippelen. Wij vijftienhonderd euro armer en Mila weer een traumatische ervaring rijker, hetgeen wij haar graag bespaard hadden. Na verloop van tijd bleek het gezin van mijn dochter voor Mila te druk en te stressvol. Met twee, inmiddels drie, kleine kinderen in de leeftijd van nul tot vier jaar, kwam Mila niet echt tot rust. En zo kwam Mila bij mij. Nou, inmiddels heeft ze haar plekje wel veroverd hier. Zowel op de bank als in mijn hart! Eerst was ze ook hier erg schuw en op haar hoede. Ze verstopte zich bij voorkeur onder de tafel. Vanuit deze veilige schuilplaats observeerde ze ons en haar omgeving. Maar er onder vandaan komen??? Ho maar!  Ik kon haar niet eens benaderen om haar uit te laten. Gelukkig glipte ze af en toe met de andere honden mee naar buiten de tuin in. Daar heeft zij ook de eerste weken hier haar behoefte gedaan. Na een poosje verliet ze soms toch even haar plekje en koos ze er voor om op de bank te gaan liggen. Zodra ik echter ook op de bank ging zitten, was ze weer weg. Doch op zeker moment lukte het me om naast haar te zitten. Maar haar aanraken of aaien kon ik nog altijd niet. Op een avond lag ze weer naast me op de bank. Opeens voelde ik , o zo voorzichtig, haar neusje snuffelen aan mijn hand. Bewegen durfde ik nauwelijks. Ik bleef afgewend zitten, keek haar dus niet aan en begon haar zachtjes over haar kopje te strelen. En ze stond het toe...!!! Her gevoel dat er dan door je heengaat dat is onbeschrijflijk! Dat je eindelijk haar vertrouwen krijgt, een onvergetelijk moment! Vanaf die dag had ze het door. Aaien en knuffelen en uitgaan, hoe leuk vindt ze dat!!! Van dat schuwe bange meisje is gelukkig niet veel meer over.  Ze staat nu letterlijk en figuurlijk te stuiteren wanneer we uitgaan. Om geaaid te worden duwt ze haar snoet tegen mijn hand of ze legt dwingend haar nog enigszins scheefstaande pootje op mijn arm of been. Alleen als het onweert of wanneer ze hier achter in het bos aan het schieten zijn wordt ze weer dat angstige en onbenaderbare hondje van eerst. Terwijl ik dit opschrijf ligt ze met die mooie zwarte kraalogen en haar oortjes gespitst naar me te kijken. Ja Mila, ik schrijf dit verhaal over jou om iedereen te laten weten dat je een hele leuke en lieve hond bent. Kleine aandoenlijke Russin.......