Yes ik heb een blog!

20. jan, 2017

20 januari. Deze dag is voor mij bijzonder. Het is namelijk de verjaardag van mijn moeder. Zij zou vandaag 99 geworden zijn. Helaas is zij negen jaar geleden overleden op de respectabele leeftijd van 90 jaar. Deze datum is daarom voor mij apart. Waar het eerst een feestdag was, heeft het sinds haar dood iets melancholieks. Nu gebeuren er, juist vandaag, twee droevige dingen.     Vanochtend, onderweg naar het dorp, liep er een hond los op de weg. Hij was duidelijk in de war en liep daar levensgevaarlijk tussen de rijdende auto's en fietsers. Ik ben onmiddellijk gestopt om hem te vangen. Dat was aanvankelijk niet zo eenvoudig want hij was nogal schuw. Maar met hondenbrokjes ( die ik gelukkig altijd bij me heb) en de nodige zoete woordjes kreeg ik hem in de auto. Ik ben meteen naar mijn dierenarts gereden om te kijken of hij gechipt was.  En jawel, het apparaat piepte en zo konden we zijn eigenaar achterhalen. Het was een schattige, lieve en nog jonge hond. Wel veel te mager en veel te bang en onderdanig. Je zou denken dat zijn baas superblij zou zijn met het telefoontje van de dierenarts, maar daar bleek niets van. "O ja, ik kom hem halen, dan is hij uit zijn hok ontsnapt", was de reactie. Achteraf hoorde ik van de dierenarts dat de hond buiten in een hok leefde en gebruikt werd voor de jacht. Mijn hart breekt dan bij zo'n gegeven. Het was een Duitse Staande Langhaar en die hebben zo'n zacht karakter. Dat zijn mensgerichte honden, die helemaal niet in een hok moeten zitten. Naar mijn mening zou er geen een hond in een hok moeten zitten trouwens. Een hond is je vriend, je levenskameraad, je familielid. Maar misschien stopt deze man zijn vrouw ook af en toe in een hok???  Wie zal het zeggen?  Vreselijk, hardzakken vind ik het. Dus mijn "redding"had voor mij toch een zwart randje.  Gelukkig werd ik bij mijn thuiskomst vrolijk begroet door mijn drie honden. Die lagen heerlijk op de bank achter het glas van het winterzonnetje te genieten. Verwende mormels ha ha! Toen ik even later de vogels ging voeren lag er onder de voederplank een dode houtduif.  Helemaal nog gaaf. Gestorven door de kou denk ik. Ik heb hem voorzichtig opgepakt, onder een struik gelegd en bedekt met bladeren.  Een aantal zal wellicht zeggen "nou ja zeg, het is maar een duif..." Maar mij raakt dat. Zo'n mooie zachte vogel met een parelmoerlen glans op zijn blauwgrijze verenpak. Maar weet je wat mij nu het meest ontroert??   'Zijn maatje zit op het tuinhek en zoekt hem echt.  Nu heeft hij ontdekt dat hij onder de struik ligt en vliegt hij telkens van het hek naar zijn dode vriend. Het is echt aandoenlijk om dat te aanschouwen. Het is nu inmiddels bijna half zes en ik hoop dat er vandaag geen treurige dingen meer gaan gebeuren. Voor mij was het al een dag met een rouwrandje, maar de hond en de duif hebben dat gevoel nog eens versterkt. Het wordt nu donker. Ik steek de kaarsjes aan. Een voor mijn moeder, een voor de bange hond in zijn koude hok, een voor de dode duif en een voor alle mensen en dieren die wel een beetje kracht kunnen gebruiken.

11. dec, 2016

Zoals velen van jullie weten woon ik in een huisje in het bos. Dat vind ik heerlijk. Het huisje is klein, maar wat je ervoor terugkrijgt is veel ruimte buiten. Dagelijks spelende eekhoorntjes en konijntjes voor het keukenraam. En natuurlijk allerlei soorten vogeltjes. Spechten, Vlaamse gaaien, vinkjes, meesjes, boomklevers, boomkruipers, roodborstjes en nog veel meer.  Te leuk vind ik dat! Eerlijk gezegd lok ik ze ook mijn tuin in met zaad, vetbollen, potten vogelpindakaas, pindaslingers  en brood. Overal staat of hangt wat te eten voor ze. Een ware "tuin der lusten" maar dan voor vogels. Nu ben ik uiteraard niet de enige menselijke bosbewoner hier. Er zijn nog meer mensen die op zo een begenadigd plekje mogen wonen. Alleen met dat verschil, waar ik dagelijks een enorm plezier aan beleef, is voor hen juist een dagelijkse bron van ergernis. Want vogels die eten, die poepen natuurlijk ook! En o jee, ze poepen weleens op het dak. En nog erger....van hun gekoer, getsjilp en trippelende pootjes op het dak worden mijn buren te vroeg uit hun slaap gewekt. Geluidsoverlast en rommel van de vogels. Dus wat schetst mijn verbazing?? Er is hier onder de menselijke bosbewoners een ware hype ontstaan! De hype van de nepkraaien. Zoals een plastic reiger de echte reigers in de vijvertjes moet afschrikken, zo moeten deze kunststof kraaien op het dak de vogels verjagen. En sinds er een buurman mee begonnen is heeft de populatie nepkraaien zich in korte tijd flink uitgebreid. Ik vind het een giller. Je woont in een bos en je gaat nepvogels inzetten om de oorspronkelijke vogels weg te houden. Het zijn dezelfde mensen die last hebben van de blaadjes van de bomen. En die van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in de weer zijn met luidruchtige bladblazers. Om dan te constateren dat na een paar dagen de grond weer bezaaid ligt met bladeren. Tsja, je woont tenslotte in het bos. En weet je wat ik stiekem nou zo lollig vind? Net zoals de blaadjes zich gewoon weer op de grond laten vallen, zo zie ik de duiven en de eksters gewoon gemoedelijk naast de kunstkraaien op het dak zitten. Met zo'n blik van : Ik heb er schijt aan.Knipoogt  De natuur laat zich niet ( mis ) leiden.

8. dec, 2016

Vanochtend las ik in de krant het bericht over de herder Bor. Bor zit al meer dan een jaar in het asiel en er heeft zich in dat jaar nog nooit iemand gemeld voor hem. Nu blijkt volgens de asielmedewerkers dat Bor binnen dit jaar erg ongelukkig is geworden. Het asielleven heeft hem allesbehalve goed gedaan. En wel zo erg dat men zelfs besloot om Bor dan maar te verlossen van zijn ellendige bestaan door hem in te laten slapen. En op deze manier een einde te maken aan zijn treurig en uitzichtloos bestaan. Deze mededeling vanuit het asiel heeft voor zoveel commotie gezorgd dat de mensen van het bewuste asiel zelfs met de dood bedreigd  zijn......! Hoe erg is dat? Ik ga ervan uit dat de medewerkers hier goed over nagedacht hebben en niet zomaar een lichtvaardig besluit hebben genomen. Zij hebben deze arme hond een jaar lang begeleid en steeds ongelukkiger zien worden.  Het is triest en erg om dit aan te moeten zien. Zo erg dus dat een pijnloze dood hen zelfs beter leek dan dit dier dagelijks te moeten zien lijden. Maar.........het verhaal krijgt gelukkig een positieve wending!  Door alle ophef rondom Bor zijn er nu zelfs meerdere mensen die Bor graag willen adopteren en hem met liefde nog weer een kans willen geven op een gelukkig bestaan. Zo is alles , en met name Bor, op zijn pootjes terecht gekomen. 

14. okt, 2016

Word je ineens gebeld door de redactie van SBS6. Deze eer viel mij afgelopen woensdag ten deel. Of ik bekend was met het progamma Utopia. Ja dat ben ik wel, maar ik ben geen volger. En dan word ik gevraagd of ik daar naar de geit van een van de bewoners wil kijken. De bewuste bewoner heeft twee geiten, waarvan er een erg schuw schijnt te zijn. En of ik zou kunnen kijken wat er met het dier aan de hand is ? Ja, dat kan ik wel natuurlijk. Maar of ik dat ook wil? Ik word door het telefoontje enigszins overvallen, dus ik vraag even bedenktijd en beloof hen zo spoedig mogelijk terug te bellen. In eerste instantie ben ik euforisch! Hoe leuk is dat? Ik word uitgenodigd voor de televisie, als dierentolk! Maar dan denk ik: "Wil ik wel bekend worden via dit progamma?" Mijn ervaring is dat er jammergenoeg nog maar al te vaak lachend en spottend gereageerd wordt op mijn werk.Ik wil graag naar buiten brengen dat het helemaal geen hocus pocus is en dat mens en dier er veel baat bij kunnen hebben. Maar of het merendeel van de kijkers van Utopia nou serieus geinteresseerd is in de belevenissen van een dierentolk? Ik ben bang van niet. En of ik ze dan in de paar minuten zendtijd die ik toebedeeld krijg zal kunnen overtuigen van mijn goede intenties? Ik denk niet dat dit mijn doelgroep is. En ik besluit te bedanken voor de eer. Lieve mensen van de redactie, bedankt voor jullie uitnodiging en veel succes met jullie progamma. Het was een bijzondere ervaring....... 

24. mei, 2016

Grappige hazen.

Vanochtend beleefde ik toch zoiets grappigs! Ik liep langs een weiland met redelijk hoog gras. Plots zag ik hopla....twee oren boven het gras uitkomen. En een eindje verderop...hupsakee...weer twee oren erboven uit. En ineens...tsjoep..nog eens twee lange oren. Het was zo komisch wat er gebeurde! Het leek wel een animatiefilmpje wat ze maakten. Het was te leuk! Zo tsjop tsjop tsjop...al die hazenoren "twee voor twee" boven dat hoge gras uit. Ik stond daar in mijn eentje gewoon hardop te lachen. De honden, die een eind verderop op het pad aan het spelen waren, kwamen op me afgerend.Ze dachten waarschijnlijk dat ik ze riep. Ik heb ze wel meteen aangelijnd voordat de langoren het hazenpad moesten kiezen. Toen ik nog omkeek was er niets meer te zien. Alle oortjes plat. En weer gewoon een weiland vol met gras. Wat was dat lollig om mee te maken.